Vaarwel 2013, Hello 2014!

2013 was een jaar met twee gezichten. Waar we het aan het begin van het jaar nog het gevoel hadden dat het van veel dingen “de laatste keer” zou zijn, keken we vanaf halverwege het jaar heel anders tegen de dingen aan. Het zit namelijk niet mee op de huizenmarkt. En dat betekent dat ook wij eraan moesten geloven. Ons doel en onze droom is uitgesteld voor onbepaalde tijd. En dat klinkt zoals het voelt. Rot, k*t, kl*te en nog een aantal woorden die we kunnen invullen maar even achterwege laten.

Maar goed, dan komt het verder kijken. Wat moeten we dan nu doen? Hoe moeten we ons leven dan indelen? Nou, heel anders dus. Niet elke cent die over is gaat meer naar de spaarrekening, want er moet ook geleefd worden. Dat betekend natuurlijk niet dat we zomaar alles over de balk smijten, zeker niet, maar we gaan er anders mee om.

Meer willen en kunnen we over 2013 niet kwijt, behalve dat we hopen dat 2014 ander nieuws gaat brengen. We gaan toch echt ons huis te koop zetten en accepteren dat dit misschien wat verlies oplevert. Zoals het er nu naar uitziet gaat Hilde als een speer met haar studie en zal zij haar master in Nederland doen, wat voor Ronald betekend dat zijn werkgever voorlopig nog niet van hem af is :)

Rest ons om jullie een goed einde van 2013 te wensen en een gelukkig nieuw jaar en wij zijn nog steeds overtuigt van het feit dat het ooit gaat lukken!

Huizenmarkt malaise

Wij vinden dat het tijd wordt om jullie een kleine update te geven over hoe we ervoor staan. De vorige blogpost is ondertussen alweer meer dan 5 maanden geleden en nee, het staat niet allemaal stil natuurlijk. Wat er wel gebeurd is?

Ten eerste hebben we laatste hand gelegd aan het opknappen van ons huis. De voorkant heeft een lik verf gekregen, de badkamer is opgeknapt en een boel kleinere dingen zijn aangepakt. Dus dachten we de makelaars maar eens uit te gaan nodigen.

Dat werd dus een deceptie. Een makelaar dacht het huis te kunnen verkopen voor een bedrag in de buurt van wat wij wilden hebben, maar trok zichzelf daarna terug. De andere makelaars vinden dat wij genoegen moeten nemen met een dusdanig laag bedrag, dat we er teveel bij inschieten.

En dan kom je tot een vervelende conclusie. Als de huizenmarkt op dit moment zo slecht is in Den Haag, is het dan wel reëel om te denken dat we in november 2014 Ronald al naar Australia kunnen laten gaan om de voorbereidingen te doen? Of moeten we aan bepaalde mensen (werkgevers, ouders, vrienden) gaan melden dat het een jaar later gaat worden? Dat heeft natuurlijk voordelen (we kunnen samen die kant op), maar ook nadelen.

Belangrijkste is wel dat het doel wat we voor ogen hadden (namelijk vanaf eind 2014 is in ieder geval 1 van ons daar om alles voor te bereiden) ineens gaat schuiven. En dat is niet echt een prettig gevoel. Gelukkig kunnen we het wel relativeren. We hebben een nieuwe datum gezet voor het in de verkoop nemen van ons huis (oké, niet echt een datum, zomer 2014) en dat biedt dan een nieuw richtpunt. Als het huis uiteindelijk wel in 2014 verkocht zou worden, kijken we dan wel weer wat de vertrekdatum gaat worden.

Om te voorkomen dat we alleen nog maar leven voor Australia, hebben we ook afgesproken dat we proberen om andere dingen ook te doen, ook al kost het een beetje geld. Dat is voor Ronald makkelijker dan voor Hilde (de DUO is geen vetpot) en daarom stopt hij nu per maand net iets minder geld in de spaarpot. Maar anders is het wel heel erg veel “wegstoppen en laten” voor een doel wat nu ineens weer heel ver weg ligt.

Dat was het wel weer een beetje, zodra we weer wat nieuws hebben melden we het!

Wat minder Australië gerelateerd

Omdat er op dit moment nog weinig te vertellen is over Australië aan onze kant, maar we jullie wel op de hoogte willen houden over ons leven geven we toch even een korte update.

Alles gaat op dit moment z’n gangetje. We zijn druk bezig met het plannen en doorspreken van het hoe en wat van onze komende periode en ondertussen gaat het normale leventje z’n gangetje.

Hilde is bezig met de voorbereidingen van de laatste tentamenperiode van dit jaar, we hebben onze verjaardagen (vertraagd) gevierd, afgelopen weekend met vrienden en familie en we zijn even naar Ronald zijn vader, stiefmoeder en broertjes geweest in Portugal. We merken wel dat juist tijdens die vakantie er behoorlijk wat emoties werden aangesproken. Het is immers één van de laatste keren dat we daar gaan zijn; alhoewel we dat zelf wel een beetje willen opvoeren volgend jaar.

Het feest wat we gevierd hebben afgelopen weekend was dan weer een enorm happy gevoel. Het lijkt erop dat iedereen ervan genoten heeft en op deze manier kunnen we wel vaker een feest geven. We hopen alleen wel dat het de volgende keer echt op het strand kan, want een strandfeest in je eigen huis is natuurlijk niet wat we gepland hadden.

Bij Ronald op zijn werk gaat alles goed. Veel drukke projecten, maar daar houdt hij wel van. Het geeft hem het gevoel dat hij echt iets kan betekenen en toevoegen en daardoor komt hij meestal (weliswaar moe) happy thuis.

We zijn druk bezig met alle voorbereidingen om het huis nu echt te koop te zetten, want ondanks dat we pas eind 2014 weg gaan, is het met de huidige huizenmarkt wel zaak dat het huis zo snel mogelijk te koop staat; al zeggen we dat al maanden 😉

Nou dat was het dan wel zo’n beetje, als we weer wat te melden hebben dan zien jullie het vanzelf.

Pasen, katten- en verhuisoffertes

Zo, weer eens tijd voor een update! Als is het maar een kleintje! Afgelopen weekend hebben we Pasen gevierd, zowel met de moeder van Ronald als lekker samen met Ewout en Anda op strand Zuid in het zonnetje. Echt waar, het was tweede Paasdag zo lekker dat we gewoon vanaf ‘s ochtends vroeg tot eind van de middag lekker in het zonnetje hebben kunnen zitten. Dat het dan uiteindelijk maar 10 graden uit de zon is mag de pret niet drukken.

Daarnaast begint het in Ronald zijn hoofd weer te spoken. Ondanks dat we nog zeker anderhalf jaar hier in dit koude kikkerlandje zullen blijven, vindt hij toch dat er de nodige dingen moeten worden uitgezocht. Zo moet de studeerkamer uitgeruimd en geschilderd worden (met als resultaat dat we nu een grote kast in de gang hebben staan, anders kan er niet achter geschilderd worden, en dat er nog niet geschilderd is), er moeten verschillende bedrijven gestalkt worden voor offertes (ey, je kan niet vroeg genoeg beginnen om je rot te schrikken van de kosten die een tweetal katten meenemen met zich mee gaan brengen, dikke 3.000 euro!!!) en we moeten onszelf en onze spullen de maat nemen. Gaan we 5, 10, 15 of meer kuub meenemen straks naar Australie? Voorlopig lijkt het te gaan om 16m3 en een beetje, dus dat hebben we maar doorgegeven als hoeveelheid voor een paar offerte aanvragen.

Hilde gaat ondertussen als een speer op de uni, geen vertraging en alle tentamens zijn gehaald! Dat het af en toe wel even lastig is om een voorstelling te maken van het leven over anderhalf jaar, daar zijn we ondertussen ook al achter. Daarom gaat Hil in de zomervakantie hard aan de gang om uit te zoeken welke studie/master ze straks Down Under wil doen, zodat we daar ook rekening mee kunnen gaan houden. Naast dat Hil als een speer gaat, gaat ook ons spaarsaldo met grote stappen vooruit. We gaan niet vertellen hoeveel, maar het gaat voorspoediger dan we verwacht hadden. En dan komen straks de belastingteruggaves er ook nog bij – het schiet op.

Nou, dat was het wel weer voor nu, als er weer wat te melden is dan horen jullie het!

Lijstjes, lijstjes en nog meer lijstjes

Zoals jullie gemerkt hebben is het wat stil geworden rond onze migratie (in ieder geval via dit blog) maar dat betekent niet dat we stil zitten. Nadat we terug zijn gekomen van onze fantastische validatiereis, Hilde weer gestart is op haar opleiding en Ronald zich elke dag stort op nieuwe interessante uitdagingen op zijn werk, zijn we druk bezig geweest met het plannen van de volgende paar jaar.

En dat houdt nog wel wat in… meerdere lijstjes (zowel zelf gemaakt als geleend van andere emigranten en ons migratiebureau) zijn opgesteld, aangepast, samengevoegd en ga zo maar verder. Het voordeel hiervan is wel dat we een klein beetje het gevoel hebben dat er structuur zit in de manier waarop we het aanpakken. Je hoort namelijk heel vaak van mensen die migreren dat het zo’n enorme achtbaan van emoties en chaos is en we willen in ieder geval proberen die chaos zoveel mogelijk te beperken en beheersen. Concreet houdt dit in dat we een lijst hebben van meer dan 160 items en zelfs dan missen er nog steeds essentiële dingen.

Het mooie aan dat soort lijstjes is wel dat je direct merkt dat het zwaartepunt echt in het jaar van de migratie zelf ligt en niet heel dichtbij. Natuurlijk moet er hard geklust worden in het huis, moet het huis te koop worden gezet, de motor verkocht en vele andere zaken, maar de echt belangrijke zaken die voor vertraging kunnen zorgen liggen nog een aardig eindje voor ons. Te denken valt aan het inenten van de katten (maximaal 12 maanden van te voren, minimaal 180 dagen), regelen van een container (of niet, want wat nemen we echt mee?) etc. Al die dingen liggen nog ver van ons af. Wat we wel al snel kunnen oppakken gaan we uiteraard snel doen, dus verschillende instanties kunnen opzeggingen in de bus verwachten. Van politieke partijen tot een telefoonabonnement wat eigenlijk niet echt noodzakelijk is, alles wordt bekeken en gewogen. Misschien moet dit toch nog even doorlopen, maar daar doen we sowieso niks meer mee en kan dus direct opgezegd.

Weten jullie wat ook een voordeel is van een lijstje? We vergeten niet om mensen prettige feestdagen te wensen 😀

Dus ook voor jullie:

Last two weeks and back home

To start with, we are writing this blog in English from now on. We met some nice Australian people during our travels and as you might be aware, their Dutch is non existing.

Robe, Coorong NP and Victor Harbor
As you can read in our last blog post, we we’re pretty much chased out of Victoria by the bad weather and we said with a lot of confidence that everything would become better now (weather wise). And this happened indeed. When we drove to the north, we passed a very big Lobster on the way out (it is, as you might guess, called the Giant Lobster and is part of a tradition in Australia. If you want to know more about those “big things”, please have a look at this site). How big? Have a look, it’s even anatomy correct (at least that’s what the Ozzies say):

Big Lobster

If you ever want to find this Lobster yourself, it’s somewhere on the road from Kingston SE to Coorong NP. As you can see on the picture above, the weather was still not quite nice, so we decided to keep going up. Not too far though, because the Lonely Planet did point out to us that it would be nice to have a little trip through the Coorong NP. This NP isn’t called wetlands for nothing, as we discovered. We turned onto Seven Miles Road (sssshht, don’t tell our car rental company, but it’s only 1 miles paved, the rest is dirt road) to see lot’s and lot’s of water and…. Pelicans! Heaps of them and they are all there because of the water. Slight detail, that water was gone not so long ago, but the flooding of the Murray River has brought the water back now a days.

Pelicans

After driving down Seven Miles Road and finding the way back to Victor Harbor, we eventually arrived at Victor Harbor around mid day. Of course we went straight for a bush camp – which we couldn’t find -, so after driving around for approximately 2 hours we turned back. When we passed the sign to Waitpinga Beach, we thought to quickly have a look there. Ronald thought that this beach was quite impressive (he visited it when he was there 6 years ago) and when we were half way we saw the signs: Campground! After setting up our tent and pumping up the airbed we went into Victor Harbor itself.

The next day we visited Granite Island, which has a lot of wild life to offer. But, to prove that we really visited it, first a picture:

Granite Island

So we wandered around the Island, didn’t make a lot of photo’s except for this crazy bird below and the two lizards who really didn’t want to let us pass. About the bird, if someone know the name, please tell it to us because we still don’t know it 😉

Unknown Birdy
Unknown Bird

Stubborn Lizards
Stubborn Lizards a.k.a. Shinglebacks

After the much-needed refreshments we decided it was time to leave Victor Harbor and Granite Island and to visit Jikke, Bas, Martijn and Emma.

Food!

Seaford
We arrived in Seaford at Jikke, Bas, Martijn and Emma’s house around mid day. They were so kind to let us put some of our (very) dirty clothes into their washing machine, had a quick-lunch with us and there we go, off to the beach. Why are we telling this? Well, Jikke was so kind to make some lovely pictures of us and we think we need to show them to you:




We stayed with them for two days in which we visited the lovely area of McLaren Vale (very good wines and nice port!) and had a lot of fun with the kids, playing football (soccer) and other ballgames. However, after two days we thought it was time to leave them so they could get back to their normal live 😉


Saying the kids good-bye at 7:30 in the morning.

Adelaide CBD
After we left Seaford, we drove to Adelaide CBD to have a look around, but first we went to a campsite approximately 5 km’s from the CBD. At least that what the signs said. Sporty types that we are, we choose to walk next to the River Torens to the city. 5K’s couldn’t be so hard, even with it being 29 degrees, could it? Yes it was hard. We forgot about almost every normal safe guard we normally take. No water, no food and soon we felt hungry. We were so happy when we finally saw the University of Adelaide (which is close to Rundle Mall) and we had a quick-lunch at Buskers. After the lunch we went for some extra stuff we thought we needed for our tent and took the bus back.

When we came back to our camp site, we were spotted by Jessica and Luke, who had a spot near us on the camp site. This wonderful and friendly couple (we didn’t knew that than of course, didn’t we Jes and Luke, but now we know ;)) invited us for a game of Rummikub. We really had a good night with them playing the game and having a lot to talk about, mainly about Australia (Jes and Luke) and Europe (Hilde and Ronald).

Barossa Valley, Haigh’s Chocolates Factory
Details and dates are getting a bit lost here, but some of the other great things we did in Adelaide were visiting the Barossa Valley (which is famous for its wines, but look at the picture’s below!) and tasting chocolates in the wonderful Haigh’s Chocolates Factory (with tour).


We also took a hike from the top of Mt Lofty down hill to Waterfall Gully and back, which is pretty hard (7.8 km return) and has stunning views.

Last few days – final words
When we are writing this down, it looks like we didn’t do much these last weeks in Adelaide and surroundings. This is not true though, at least that’s not what we think. We did do a lot of investigation in where we want to life when we go to Adelaide, which suburb feels good and which doesn’t and why. But this is not really stuff you put into a blog post and tell the world about so we are not writing it down here.

What we do want to highlight though is the wonderful people we met. From Mien and Jack who were there for us in Melbourne, some of the people we don’t even know the names who pointed us into the right direction, Jikke, Bas and kids who not only went for lunch with us, but also fed us with two bbq’s and made sure we have a good memory to come back to, Luke and Jessica who didn’t only play a game of Rummikub with us, but also made breakfast for us on the day they left, Kat and Gunter who made a wonderful meal in their holiday rental (yes, you both will find a job sooner than expected!) and so many other people that we are forgetting here. These people made the trip a trip in Australia as we used to do it in the past and even better as we know we will return to most of you.

For us, it’s back to normal work and uni again – at least for now……

Eerste 11 dagen!

Het heeft even geduurd, maar hier zijn we weer met een update. Voor diegenen die het niet zoveel boeit wat we doen maar vooral de foto’s willen zien, die staan door de tekst heen. Blijven lezen dus 😉

Melbourne
In onze laatste blogpost hebben we jullie laten weten dat we veilig en wel in Melbourne waren aangekomen en meer niet. Dus daar beginnen we! Nadat we ‘s ochtends om 10:00 uur bij ons hostel alle bagage hadden afgedropt, zijn we snel de stad in gegaan. We hadden onszelf namelijk drie dagen gegeven voor Melbourne (“want we komen hier toch nog terug”) en wilden wel zoveel mogelijk zien. Van de verschillende parken (Fitzroy-, Yarra Park en Kings Domain) , de Old Goal en de CBD wandeling naar Federation Square, St. Pauls Cathedral, de verschillende Arcades, The Docklands en de Royal Botanic Gardens, alles wilden we in de paar dagen proppen. En dan kickt de jetlag in. Ronald zat op een gegeven moment op de eerste dag bijna te slapen in zijn eten en toen zijn we maar snel gaan slapen. Uiteindelijk hebben we we alles gedaan en, met het mooie weer, alles was indrukwekkend! Het meest zijn de Botanic Gardens blijven hangen. Zo groot en zo mooi!


Ronald in The Old Melbourne Goal


Hilde is bang dat Ronald alleen maar zo door Oz gaat reizen….


Voor het Parlement House

Ingang Botanic Gardens
Ingang van de Botanic Gardens




Brug van het ene naar het andere park


Federation Square


Hilde haar eerste Pie (Ja echt!)



Graffiti wall


The Docklands

Mien en Jack
Een speciale vermelding verdienen Mien en Jack. Dit Nederlandse stel, wat we via het Xpdite emigratie forum hebben leren kennen, zijn dit jaar naar Pt. Cook gemigreerd. En, nog veel fijner, zij waren bereid om een avondje met ons door te brengen bij een lekkere barbie (BBQ) en wat biertjes. Als klap op de vuurpijl mochten we ook nog blijven slapen. Dit wat we hier schrijven doet eigenlijk geen recht aan de fijne avond die we gehad hebben, dank jullie wel!!!

Pinguïns!!!
Nadat Mien en Jack ons afgezet hebben bij het verhuurbedrijf en we de auto (geen i30 maar een echte Audi A1) hadden opgehaald, zijn we naar Philip Island gegaan. Daar komen bij zonsondergang een paar duizend pinguïns het land op. Echt te lief en schattig en knuffelig zijn die beesten. Het grote aantal toeristen (ja, zo zien we onszelf dus echt niet!) zorgde bij Hilde wel voor een paar diepe zuchten, wat een geklets en drukte. Maar ondanks dat hebben we er echt van genoten. Helaas (voor jullie) mogen we er geen foto’s van maken, dus het beeld is opgeslagen op onze interne geheugenkaarten 😉
De dag erna hebben we nog een lange wandeling gemaakt over Mornington Peninsula en toen zijn we met de Ferry overgestoken naar de Great Ocean Road.


Old Jetty (Quarantaine Jetty – Point Nepean)



Uitzichtje 😉

Great Ocean Road
We gaan hier even wat versnellen. Nadat we in Torquay nog even wat nieuwe kleren hadden ingeslagen en geslapen hebben op onze eerste Bush camp (helaas, fires not permitted) zijn we naar de Erskine Falls geweest, zo’n 10km buiten Lorne. Niet vergeten om de stunning uitzichten te benoemen die we onderweg hebben gezien, maar kijk vooral zelf naar de foto’s. Geslapen in het Port Cambell national park, dit keer met vuurtje.

Wildlife
Oké, even rustig aan, want dit moeten jullie lezen en zien. Er zijn een aantal dieren in Australia die je weinig of zelfs nooit ziet. Koala’s zitten alleen maar in bomen te slapen, aldus de gemiddelde Ozzie. Well, not when we are around mate! Kijk naar de foto’s die we gemaakt hebben: etende, klimmende, lopende, brommende Koala’s!!! (Sorry, we zijn nog steeds onder de indruk!). En dan dat andere beestje wat je nooit ziet: Echidna’s! De wildlife bordjes zeggen dat het beestje zeer verlegen is maar…. Zie de foto’s!! We hebben ook deze deugniet op de foto!

Gibson steps, Twelfe Apostles, London Bridge and the Arch
Nee, we vergeten niet de meest gefotografeerde vier onderdelen van de GOR te benoemen, maar daar spreken de foto’s voor zich.

Grampians
Nadat we de GOR achter ons hebben gelaten komen we tegen vier uur in de Grampians aan. We hebben onze tent opgezet en gelukkig stond Ronald erop dat we eerst een vuur aanmaakten voordat we wat anders deden. Het is daar namelijk koud. Erg koud. Zeg maar overdag 9 graden en ‘s nachts tegen het vriespunt koud. En dan zit je liever bij een vuur dat anderhalve meter hoog komt, dan een vuurtje van amper twee blokken. Anyway, laten we daar niet teveel over zeuren. We hebben namelijk een prachtige wandeling gemaakt in de Grampians. Stijl, gaaf, zonnig (ja echt), krap en dat uitzicht. En weer die grappige Echidna’s! Toen we terug kwamen van die wandeling hebben we snel even op een camping een douche gepakt en de was gedaan en toen gebeurde het. Regen, niet te geloven zoveel. Uiteindelijk heeft het tot de dag erna geregend. Het was ‘s ochtends gelukkig wel weer droog, dus de was uitgehangen, vuur gemaakt en gewacht tot het weer begon te druppelen. Snel naar de McKenzie Falls gegaan. Die waren zo indrukwekkend dat we er geen foto’s van hebben, maar we hebben er al met al zeker een half uur alleen naar staan luisteren. Stunning as they say!
We zijn, omdat we de regen en de kou wat zat waren, uiteindelijk naar Kingstong SE gereden, een trip van ongeveer twee uur, waar we gisteren in een cabin geslapen hebben. Even opwarmen. En nu zijn we in Robe, aan de zuid westkust. En vanaf vandaag wordt het alleen maar beter qua weer.

Oké, dit is een langer verhaal geworden dan we verwacht hadden, maar we hopen dat jullie nu weten hoe het ervoor staat! Helaas is het internet hier zoooooo traaaaaag dat niet alle foto’s die we willen uploaden erop staan, maar we gaan proberen om ze later nog in een aparte post toe te voegen.

Groetjes en liefs!

Hilde & Ronald

We zijn in Melbourne

Na een lange vlucht (London, Singapore, Sydney en nu Melbourne) zijn we in Australia! We hebben gister de botanic gardens verkend en voor de rest vooral een jetlag gehad. Zie foto’s…. Straks op weg de stad ontdekken!

We hebben al wel een SIM gekocht maar nog niet geactiveerd, dus dat nummer krijgen jullie nog!

Foto’s:

20121002-085545.jpg

20121002-085646.jpg

20121002-085711.jpg

Nog 3 dagen en nieuwe baan!

Nog even, nog heel even. En dan is het echt we-vliegen-weg-tijd! Over drie dagen stappen we in het vliegtuig om ons visum te gaan valideren. De paspoorten, documenten, credit cards, bankpassen en alle andere zaken die echt niet vergeten mogen worden liggen alweer klaar om in een tas gegooid te worden. Wat moeten we nog meer niet vergeten, ojah, inchecken (kan pas vrijdag), tickets uitprinten, boarding-passen uitprinten en, heel belangrijk, aan mensen laten weten dat zodra we terugkomen er nog iets anders gaat gebeuren. Ronald heeft namelijk ook een nieuwe baan! Zijn tijd bij Iceshop zit erop en hij gaat zich als Manager IS & Partner Connectivity inzetten voor Ingram Micro. Dat wist hij al een tijdje, maar op verzoek van Iceshop heeft hij het tot vandaag een beetje stil gehouden. Nu we dan echt weggaan aanstaande zaterdag en hij niet meer terugkomt bij Iceshop, leek het moment om het te laten weten wel daar.

Dus, de eerst volgende update die jullie krijgen zal vanuit Australie zijn!

Hostel geboekt

Met dank aan de verschillende reacties op verschillende plekken hebben we een gefundeerde keuze kunnen maken voor onze eerste nacht. We verblijven in Hotel Discovery op Franklin Street alwaar we wel weer veel te vroeg moeten uitchecken de dag erna (10:00 uur, auw die jetlag…). Voor de rest is nu alles geregeld, reisverzekeringen, EHIC, geld, credit cards en we hebben nog iets meer dan 12 dagen en 8 uur te gaan!